Dimetylotryptamina

Z Wikipedii

Dimetylotryptamina
Ogólne informacje
Nomenklatura systematyczna (IUPAC):
3-[2-(dimetyloamino)etylo]indol
Inne nazwy	DMT, N,N-dimetylotryptamina
Wzór sumaryczny	C12H16N2
Masa molowa	188,269 g/mol
Identyfikacja
Numer CAS	61-50-7
PubChem	6089
Właściwości Temperatura topnienia 48°C (321,15 K)
Jeżeli nie podano inaczej, dane dotyczą warunków standardowych (25°C, 1000 hPa)
Klasyfikacja
Wykaz środków odurzających	I-P

Dimetylotryptamina, w skrócie DMT - psychedeliczna substancja psychoaktywna, pochodna tryptaminy. DMT występuje w małych ilościach w ludzkim organizmie, jako produkt metabolizmu. W temperaturze pokojowej DMT jest białym lub żółtawym krystalicznym proszkiem. DMT zostało otrzymane po raz pierwszy w roku 1931.

DMT występuje w naturze w wielu gatunkach roślin, zwykle razem z 5-MeO-DMT i bufoteniną. Rośliny zawierające DMT są powszechnie używane przez południowoamerykańskie plemiona indiańskie. Dimetylotryptamina zwykle jest głównym składnikiem napoju Ayahuasca, choć Ayahuasca bywa czasem warzona bez użycia roślin zawierających DMT. DMT jest głównym alkaloidem wielu roślin, między innymi Mimosa hostilis, Diplopterys cabrerana, i Psychotria viridis. DMT jest także pobocznym alkaloidem tabaki robionej z kory Viroli, której głównym alkaloidem jest 5-MeO-DMT. Występuje ono także w roślinach Anadenanthera peregrina i Anadenanthera colubrina, z których otrzymuje się tabakę Yopo i Vilca, w których głównym alkaloidem jest bufotenina.

Dimetylotryptamina zażywana doustnie jest nieaktywna, dopóki nie zostanie zmieszana z inhibitorem monoaminooksydazy (MAOI) jak na przykład harmalina. Bez MAOI organizm szybko metabolizuje DMT i efekt psychoaktywny nie występuje. Inne drogi podania (iniekcyjnie lub donosowo) powodują pełny efekt psychodeliczny i enteogeniczny, który utrzymuje się przez krótki czas (pół do pełnej godziny).

Spis treści 1 Właściwości psychoaktywne 2 Efekty uboczne 3 Właściwości chemiczne 4 Stan prawny 5 Zobacz też 6 Linki zewnętrzne 7 Bibliografia 8 Przypisy

[edytuj] Właściwości psychoaktywne

Pierwsze badania nad psychoaktywnym działaniem dimetylotryptaminy prowadził Stephen Szára w latach 50. XX wieku, na grupie ochotników, wśród których znalazł się między innymi William S. Burroughs. Szára, który pracował dla National Institutes of Health wziął DMT jako obiekt swoich badań, po cofnięciu jego zamówienia na LSD w szwajcarskiej firmie farmaceutycznej Sandoz, spowodowanym obawami przed oddaniem za żelazną kurtynę silnej substancji psychoaktywnej, która mogłaby posłużyć jako broń.

Dimetylotryptamina jest potężną substancją psychoaktywną. Palona, wstrzykiwana, wciągana do nosa czy zażywana doustnie z MAOI powoduje silne enteogeniczne doświadczenie, które obejmuje intensywne efekty wizualne, wyraźne zmiany percepcyjne, euforię a nawet prawdziwe halucynacje, mogące przedstawiać rzeczywiste obrazy. Osoba decydująca się na doświadczenie z DMT powinna koniecznie zapewnić sobie towarzystwo trzeźwej osoby, która będzie mogła udzielić pomocy odurzonemu w razie utraty kontroli nad swoim ciałem.

Efekty działania DMT mogą obejmować zaburzenie odczuwania upływu czasu, halucynacje słuchowe, wrażenia erotyczne oraz wiele innych, indywidualnych odczuć, których wyrażenie słowami jest trudne lub nawet niemożliwe. Profesor Alan Watts tak opisał efekty działania DMT: "Załaduj wszechświat do działa. Wyceluj w mózg. Strzelaj".

W latach 1990 - 1995, psychiatra Rick Strassman prowadził badania nad DMT na University of New Mexico. 20% ochotników, którym podał iniekcyjnie wysokie dawki DMT doniosło, że miało zmysłowy kontakt z pozaziemskimi istotami^[1].

[edytuj] Efekty uboczne

Dym, jaki powstaje podczas waporyzacji DMT ma nieprzyjemny smak i jest ciężki dla płuc. Zgodnie z badaniami Ricka Strassmana DMT gwałtownie podnosi ciśnienie, przyspiesza puls, podnosi temperaturę ciała oraz podnosi stężenie we krwi beta-endorfin, kortykotropiny, kortyzolu, prolaktyny i hormonu wzrostu. Nie wpływa na zawartość melatoniny we krwi.

[edytuj] Właściwości chemiczne

DMT jest pochodną tryptaminy, z dwiema grupami metylowymi podstawionymi przy atomie azotu. Została po raz pierwszy wyekstrahowana z Mimosa hostilis w 1946 roku przez brazylijskiego chemika-etnobotanika Gonçalves deLima, który nazwał tą substancję Nigeryną. Otrzymana została jednak przez angielskiego chemika Richard Manske w 1931 roku. Współcześnie najpopularniejsza metoda otrzymywania DMT to synteza Speetera-Anthony'ego, z indolu przy użyciu chlorku oksalilu, dimetyloaminy i glinowodorku litu. Dimetylotryptamina zwykle używana jest jako zasada, jednak bardziej stabilna jest jako sól, na przykład fumaranowa, w formie soli jest też rozpuszczalna w wodzie. DMT w roztworze degraduje znacznie szybciej i powinna być przechowywana bez dostępu światła i powietrza, najlepiej w lodówce. Wykrystalizowana z rozpuszczalnika układa się w cienkie kryształowe igiełki.

[edytuj] Stan prawny

Obecnie prawie na całym świecie obrót i posiadanie DMT jest niedozwolone. W Polsce znajduje się na wykazie środków odurzających w grupie I-P.

[edytuj] Zobacz też

• DoÅ›wiadczenie psychodeliczne
• Psychodeliki
• Bad trip
• Set and setting
• Tryptaminy
• Enteogeny
• LSD
• Psylocybina
• Meskalina

[edytuj] Linki zewnętrzne

• Erowid DMT Vault
• DMT entry TiHKAL

[edytuj] Bibliografia

• Clifford A. Pickover, Sex, Drugs, Einstein, and Elves: Sushi, Psychedelics, Parallel Universes, and the Quest for Transcendence, Smart Publications, 2005 ISBN 1-890572-17-9
• Rick Strassman, DMT: The Spirit Molecule: A Doctor's Revolutionary Research into the Biology of Near-Death and Mystical Experiences, 320 stron, Park Street Press, 2001, ISBN 0-89281-927-8

Przypisy

Doda i Virgin wakacje hiszpania tablice interaktywne tablice z br±zu Cialis