Herb Islandii
Z Wikipedii
Herb Islandii został oficjalnie przyjęty dekretem prezydenckim w 1944. Tłem tarczy jest flaga islandzka, na której biały krzyż zastąpiony został srebrnym (heraldycznie srebro oznacza się kolorem białym). Tarcza oparta jest na płycie bazaltu. Podtrzymują ją legendarne duchy opiekuńcze kraju: smok, orzeł (lub gryf), byk i olbrzym, opisane w sagach z cyklu Heimskringla.
[edytuj] Historia
Najstarszy znany wzór symbolu Islandii pokazuje lwa Norwegii, umieszczonego na podzielonej tarczy. Wzór znany jest od XIII wieku, kiedy Islandia należała do Norwegii. W średniowieczu i do roku 1903 herbem Islandii była tarcza, na której umieszczony był wizerunek suszonego dorszo. Był on symbolem dobrobytu, jako że ryba ta była głównym źródłem bogacenia się kraju w okresie średniowiecza. Około 1515 roku nad głową dorsza umieszczono koronę.
U schyłku XIX wieku zaczęto poszukiwać nowego symbolu narodowego. Ostatecznie zdecydowano się na sokoła. Był on używany jako symbol na dawnych pieczęciach wodzów, pochodzących z XV wieku. Herb został oficjalnie przyjęty w 1944.
[edytuj] Zobacz też
|
|||||||||||||||||||||||
